در روزهایی که مشغول طراحی قالب وبلاگ بودم، با یکی از دوستان در مورد آن و همچنین درباره عکسی که از آن استفاده کرده ام، صحبت می کردم و از فضای عکس و جایگاه و ارزشی که برایم دارد، توضیحاتی دادم. این دوست عزیز پیش از آنکه تغییر قالب دهم و عکس را ببینند، برایم میلی فرستادند که نوشته شان، گذشته از آنکه با خیلی از فضای های ذهنیم هماهنگی داشت، به زیبایی قلم خورده بود و پر از نکات ریز قابل تأمل بود. بنابراین تصمیم گرفتم آن را به صورت یک پست قرار دهم و البته بنا به خواسته ایشان از بیان اسمشان معذورم.

 قابی برای جاودانه شدن

برای داشتن احساس مطلوب ، باید زاویه دید مطلوبی داشت . "رابرت کاپا"

اگر بخواهیم از هنری به نام عکاسی و معجزه ای به نام عکس سخن بگوییم، باید مجالی باشد و حوصله ای در خور، تا بتوان این اعجاز را با کلام به تعریف درآورد. شاید آنچه در این مجال بیشتر به گفتار بیاید سخن گفتن از اهداف این تکنیک و دلیل تلاش بشر برای ثبت خود در قاب باشد.

وقتی قدم به غارها و دخمه های کشف شده در کوههای الجزایر، هند، سنگاپور و ... می گذاری، تلاش انسانهای اولیه برای ثبت تصاویر خود و عادات زندگیشان، با دیدن تصاویر و نقوش نقش بسته بر دیواره های غار به وضوح آشکار می شود .

حال اگر در زمان حال به یک نمایشگاه عکس فردی یا جمعی نیز برویم، قرار بر همین منوال است و خواهی دید که عکاس سعی می کند خود، منظره، اشیا، مناسبتها و یا فرهنگی خاص را به تصویر کشد و در قاب ماندگار کند.

حال اگر از آن انسان اولیه غارنشین و یا این عکاس حرفه ای امروزی بپرسیم:
هدف شما از ثبت و ماندگار کردن لحظات چیست؟
به نظر شما چه جوابی خواهند داد، غیر از اینکه بگویند:
ماندگار کردن یک صحنه، ماندگار کردن خود است. "آندریاس فینینگر "

چرا که آدمی یکی از آرزوهای بزرگش جاودانگی است و دست یافتن به این مهم با ابزاری چون عکاسی بسیار نزدیک و در دسترس خواهد بود، و اگر از "وارنر بیشاپ" و یا "رابرت کاپا"  دو عکاسی که در قطب جانشان را بر سر جاودانه ساختن و ثبت کردن تصاویر نادیده گرفتند، بپرسید چرا؟ آنها نام ثبت شده و جاودان خود را برایت فریاد خواهند زد و تو خواهی دانست که ثبت تصویر، تلاشی برای جاودانه شدن است و چه زیبا خواهد بود که بیننده منصف و ریز بینی باشیم تا از کنار حتی یک تصویر برگ زرد پاییزی نیز بی تفاوت رد نشویم و شکوه و جلوۀ تصویر را با عمق نگاه تیز بینمان به جاودانگی در روحمان پیوند بزنیم؛ و نقش عکاس نیز همین است

"که جاودانه کند خود را و احساسی جاودانه بخشد بیننده را"